Naïef luisteren

4 oktober 2018

"Ik kan niet goed naïef luisteren in deze situatie", zei de directeur aan de telefoon nadat ze me had uitgelegd dat er een conflict was gerezen in een van haar teams. Er was een gesprek georganiseerd waarin het team hun kwestie aan haar en haar manager wilde voorleggen. Een uitgebreide mail van het team aan de leiding had de ins en outs van de kwestie al op een rij gezet. Ze legde me uit dat de kwestie het team hoog zat en dat ze graag goed wilde begrijpen wat er speelde. Ze vreesde dat zij, vanuit haar rol en de achtergronden kennende, niet goed kon meer open kon luisteren. 'Naïef luisteren' noemde ze dat. 

Ik was getroffen door haar zelfinzicht en bewustzijn. Open luisteren is vanuit haar positie namelijk bijna ondoenlijk. Samen bepaalden we vooraf hoe we het gesprek zo konden inrichten dat iedereen gehoord kon worden en het team zelf zoveel mogelijk de regie had over wat voor zo hun belangrijk was in deze pijnlijke kwestie. Tijdens het gesprek waren bijna alle teamleden aanwezig. Ik begeleidde het gesprek en mij viel op hoe open en betrokken iedereen was en onverbloemd zei wat hen op het hart lag. Na anderhalf, twee uur bevestigden alle teamleden dat alles wat hen parten speelde, gezegd èn genoteerd was.

De directeur en de manager hadden al die tijd niets gezegd, behalve aan het einde. Toen vertelden ze dat ze geraakt waren en blij met de betrokkenheid van het team. De directeur zei toe dat de teamleden de verslaglegging toegestuurd zouden krijgen en dat zij met de manager een voorstel voor een aanpak zou opstellen. Die zou dan toegestuurd worden en in een volgend overleg konden de teamleden vertellen of ze dat de juiste aanpak vonden. Dat ik nadien niets meer gehoord heb, beschouw ik als een goed teken.   

Naïef luisteren