Blog

Wat is er nu leuker dan te onderzoeken? Ik kan het niet goed bedenken. Vandaar dat je op deze site veel van mijn ontdekkingen tegen zult komen. Ik deel ze namelijk graag. En ik geloof er in dat zowel wetenschap als praktijk er alleen maar interessanter worden als ze zich voortdurend aan elkaar toetsen. Ik neem me dan ook vaak voor om er een boek over te gaan schrijven. Wie weet vind ik de tijd daar nog wel eens voor....! Tot die tijd publiceer ik mijn bevindingen in mijn blogs.

 

Soms moet je je agenda laten varen

Soms moet je je agenda laten varen

29 maart 2017

Ooit volgde ik een onderhandelingscursus voor journalisten. We gingen een rollenspel doen. Mijn rol was die van een toerist in Amerika die een camper had gehuurd en onderweg in de woestijn met een lege tank kwam te staan. Met een jerrycan in de hand moest ik op zoek naar het eerste pompstation. Eenmaal daar aangekomen was het siësta tijd. Gelukkig was de deur van station wel open en trof ik binnen de slapende pompbediende aan. De trainer speelde de pompbediende. Mijn opdracht was om hem te vermurwen wakker te worden, op te staan en voor mij benzine te tanken.

De karaf water op de cursustafel diende als jerrycan voor de benzine. Dat was de enige ‘prop’ voor dit spel. Ik vond het doodeng om dit rollenspel te spelen. Dus (?!) ging ik heel erg mijn best doen om maar niet kwetsbaar te zijn. Het mislukte jammerlijk. Wat ik ook deed of zei de pompbediende vertrok geen spier, wilde niets behalve doorslapen…. Ik begreep er niets van. Ik had toch goed uitgelegd hoe penibel mijn situatie was en dat ik best begreep dat hij graag wilde slapen, en dat ik ook vond dat hij een heel zwaar leven had? Niets leverde dit me op, nada, noppes. Ik gaf het op.

Bij de evaluatie van het spel legde de trainer mij uit waarom hij geen centimeter mijn richting op wilde komen. Zijn antwoord was even verrassend als eenvoudig. Ik had tijdens het gehele gesprek mijn ‘jerrycannetje’ vast gehouden! Zonder het te weten had ik de hele tijd mijn 'belang', mijn 'agenda', vast met mijn handen omsloten, de waterkaraf. Ik had daar – in mijn zenuwen - mijn houvast gezocht. Helaas was dat precies het signaal voor hem om niet met me mee te bewegen. Begrijpelijk. Achteraf. Oef dit was een pijnlijke (en dus?) goede les “Jerrycannetje loslaten!!” Een les die me lang zal heugen. Nu maar hopen dat ik dat ook op de juiste momenten doe. 

Lees meer
Altijd NIVEA mee!

Altijd NIVEA mee!

29 maart 2017

Ine Alaerds is persoonlijk begeleider van bejaarden met een verstandelijke en soms lichamelijke beperking. Ze vertelde me ooit het volgende:

"Tijdens mijn opleiding Geriatrie & Gerontologie leerde ik verschillende gesprekstechnieken. Bij een er van moesten we minder invullen voor een ander en niet direct met oplossingen komen, gewoon goed luisteren. Het is niet gemakkelijk, moet ik zeggen. Je bent er als zorgverlener toch wel erg op ingesteld om mee te denken en mee naar een oplossing te zoeken. Ik ben nu volop bezig dit te oefenen. Door samen te vatten wat de ander zegt en door te vragen, komen er verrassend nieuwe uitkomsten, zowel van familie, cliënten als van collega's. Een voorbeeld hiervan is een moeder die nieuwe kleren had gekocht voor haar zoon. Zoals altijd had ze leuke, gemakkelijk zittende shirts gekocht. Op het eerste oog een alledaagse situatie. Door er toch vragen over te stellen en niets stilzwijgend aan te nemen, kwam ik er achter dat moeder overhemden eigenlijk veel mooi vindt dan de T-shirts die ze had gekocht. Ze kocht nooit overhemden omdat ze dacht dat het veel werk zou zijn om bij haar spastische zoon iedere keer alle knoopjes open en dicht te moeten maken. Ik kon haar toen laten weten dat wij graag die extra moeite doen om hem een hemd met knoopjes te laten dragen. En zo hebben we dat toen ook af gesproken. Op die manier heeft de familie weer meer 'eigen regie'. Moeder en zoon genieten er zichtbaar van wanneer hij een mooi overhemd aanheeft. Dat is belangrijk toch? Ik zou iedereen uit willen dagen dit ook eens te proberen."

Mooi hè?

 

 

Lees meer