Soms moet je je agenda laten varen

Soms moet je je agenda laten varen

29 maart 2017

Ooit volgde ik een onderhandelingscursus voor journalisten. We gingen een rollenspel doen. Mijn rol was die van een toerist in Amerika die een camper had gehuurd en onderweg in de woestijn met een lege tank kwam te staan. Met een jerrycan in de hand moest ik op zoek naar het eerste pompstation. Eenmaal daar aangekomen was het siësta tijd. Gelukkig was de deur van station wel open en trof ik binnen de slapende pompbediende aan. De trainer speelde de pompbediende. Mijn opdracht was om hem te vermurwen wakker te worden, op te staan en voor mij benzine te tanken.

De karaf water op de cursustafel diende als jerrycan voor de benzine. Dat was de enige ‘prop’ voor dit spel. Ik vond het doodeng om dit rollenspel te spelen. Dus (?!) ging ik heel erg mijn best doen om maar niet kwetsbaar te zijn. Het mislukte jammerlijk. Wat ik ook deed of zei de pompbediende vertrok geen spier, wilde niets behalve doorslapen…. Ik begreep er niets van. Ik had toch goed uitgelegd hoe penibel mijn situatie was en dat ik best begreep dat hij graag wilde slapen, en dat ik ook vond dat hij een heel zwaar leven had? Niets leverde dit me op, nada, noppes. Ik gaf het op.

Bij de evaluatie van het spel legde de trainer mij uit waarom hij geen centimeter mijn richting op wilde komen. Zijn antwoord was even verrassend als eenvoudig. Ik had tijdens het gehele gesprek mijn ‘jerrycannetje’ vast gehouden! Zonder het te weten had ik de hele tijd mijn 'belang', mijn 'agenda', vast met mijn handen omsloten, de waterkaraf. Ik had daar – in mijn zenuwen - mijn houvast gezocht. Helaas was dat precies het signaal voor hem om niet met me mee te bewegen. Begrijpelijk. Achteraf. Oef dit was een pijnlijke (en dus?) goede les “Jerrycannetje loslaten!!” Een les die me lang zal heugen. Nu maar hopen dat ik dat ook op de juiste momenten doe.