Ze vroegen toch advies?

3 oktober 2018

"Wat moeten we doen als er niet of negatief op ons advies wordt gereageerd?" Een medewerker van een afdeling ouderengeneeskunde uit een ziekenhuis in het westen van het land, stelde me de vraag via de mail. Of ik er tijdens de lunch van hun teamdag iets over wilde komen zeggen. Dat wilde ik wel. Niet omdat dat makkelijk is, een half uur praten over een kwestie waar je het wel een dag over zou willen hebben. Ik wilde dit omdat ik het zo leuk vind dat mensen deze vraag stellen.

Het betreft dus een gespecialiseerd team van artsen, verpleegkundig specialisten en consulenten. Ze worden vaak geraadpleegd door collega's, zoals huisartsen, de afdeling neurologie of mensen uit het wijkteam. Ze komen het regelmatig tegen dat adviezen over behandeling, begeleiding of medicatie niet worden opgevolgd, terwijl er wel om gevraagd werd. Dit roept irritatie en frustratie op. De volgende keer als die collega's met een vraag komen, merken ze dat ze minder gemotiveerd zijn. Eigenlijk worden ze er een beetje moedeloos van. En boos. Vooral als ze zien dat 'hun' patiënten er onder leiden.

We pakken een casus bij de kop. Die gaat over een oudere meneer. Het team heeft de afdeling die hem behandelt, geadviseerd meneer niet in de huiskamer van de afdeling te laten zitten omdat dat te druk zou zijn en hij dan sneller in de war raakt en misschien zelfs in een delire. Kort daarna blijkt de man in kwestie toch steeds in de huiskamer geplaatst te worden, verward of niet. Het team begrijpt niet waarom. Ik deel het team in tweëen. De linker groep is voor afzondering, de rechter tegen. Ik vraag beide groepen naar de beweegredenen achter hun standpunt. Het mooie is dat het team de beweegredenen van de 'tegenpartij' eigenlijk feilloos kan oplepelen. Werkdruk: het vraagt meer tijd om hem apart ergens te zetten. Veiligheid: zo kunnen we hem goed in de gaten houden. Wens van de familie: die vinden het belangrijk dat hij wat gezeligheid om hem heen heeft. "Nu ik dit zo zie, merk ik dat zij net als wij denken dat ze op deze manier een goede kwaliteit van zorg leveren", zegt een van de deelnemers.

Dan breekt het gesprek open en volgen er meer reacties. "Laatst ben ik gewoon met een collega van een andere afdeling samen een patiënt gaan begeleiden en kon ik hem laten zien wat wel en niet werkte. Dat hielp enorm." "Wij geven soms ook wel een waslijst aan adviezen mee, laatst had ik er 24.Misschien moeten we daar eens wat aan doen." "Soms vraag ik aan de andere afdeling eerst wat hun behandelmogelijkheden of -plannen zijn. Ik zeg dan gewoon dat ik dat niet precies weet. Dat geeft me dan heel veel nuttige informatie." Dan komt het team uit waar ik het graag hebben wil: het formuleert antwoorden op hun eigen vraag: gewoon samen dingen doen en ontdekken, vragen stellen en dilemma's en keuzes op tafel leggen en samen bespreken. "Dat schept gelijkwaardigheid en verbinding", realiseren de teamleden zich hardop. En dat in een half uurtje tijd. (Plus 10 minuutjes dan ;-))

 

 

 

 

 

Ze vroegen toch advies?