Annette Lubbers

Vanaf 2000 ben ik zelfstandig ondernemer. Onder de naam Annette Lubbers Communicatie, Journalistiek en Onderzoek heb ik 17 jaar lang  heb ik soms als adviseur dan weer als journalist of onderzoeker op tal van verschillende plekken gewerkt. In de functie van communicatieadviseur heb ik veel ervaring opgedaan bij projecten van de (rijks) overheid en van zelfstandige instellingen, met name in de cultuursector, gezondheidszorg en in de sector verkeer en vervoer. Mijn journalistieke hart ligt bij de (historische) onderzoeksjournalistiek, zoals blijkt uit mijn boek over de geschiedenis van het Lloyd Hotel of die over 40 jaar Hoger Beroeps Onderwijs.

Voordat ik mijn eigen onderneming begon was ik jarenlang persvoorlichter van ministers en staatssecretarissen: onder meer voor Hedy d’Ancona, Aad Nuis en Rick van der Ploeg. Vlak daarvoor ben ik afgestudeerd aan de Universtiteit van Amsterdam. Daar studeerde ik Franse Taal en Leterkunde en Culturele Studies.

Begin 2017 ben ik Een Goed Gesprek gestart.

Het was een zondagavond in 1986, 1987 misschien. Op tv zag ik de documentaire Shoah. Regiseeur Claude Lanzmann interviewt oud kampbewaarders, overlevers, ex-nazi’s en getuigen van de holocaust in Polen. Volkomen gebiologeerd kijk ik hoe Lanzmann - minutieus - de herinneringen van deze mensen afpelt. Hij doet dat op zo'n manier dat hij uitkomt bij hun diepste drijfveren, angsten of verlangens.

Natuurlijk geeft dit een ijzingwekkend beeld van de vernietiging van de joden. IJzingwekkend dit keer omdat de horror in deze film tot menselijke proporties wordt teruggebracht. 'Goed' of 'fout' als begrippen voldoen niet meer. Dader of slachtoffer, iedereen heeft zijn eigen geschiedenis, verwachtingen en teleurstellingen. Toen ik de film had gezien dacht ik: 'Dit wil ik ook maken!' Tot dan toe had ik met mijn studie Frans nog geen professioneel doel voor ogen. Ineens had ik wèl een doel: ook zulke documentaires filmen! 

Documentaires maken dus. Ik besloot mijn studie daarop in te richten. Het liep, zoals zo vaak, nèt iets anders. Na mijn afstuderen bij documentairemaker Henk Renou, werd ik getipt voor een baan als persvoorlichter bij het ministerie van WVC. Een prachtige kans die ik met beide handen aangreep. Na acht jaar, 2 ministeries, 3 kabinetten, 4 bewindspersonen was het tijd voor een nieuwe wending. Ik werd zelfstandig journalist en communicatieadviseur. Nog steeds geen documentairemaker.

Toch was ik blij. De nieuw verworven vrijheid als zelfstandig journalist en adviseur gaf me de ruimte om mijn nieuwsgierigheid achterna te gaan. Ik interviewde velen, ik adviseerde projectteams van het ministerie van Verkeer en Waterstaat, ik schreef boeken, verdiepte me in complementaire geneeswijzen, net als in de innovatieve productie van het griepvaccin, ik werkte in buurten van Amsterdam en bedacht een communicatiestrategie voor de centrale inkoopafdeling van de gemeente Amsterdam. 

Nu ik, na 17 jaar, terugkijk snap ik waarom ik geen documentairemaker ben geworden en zie ik dat het niet de vorm van de documentaire was die me zo boeide, het waren de mensen en hun beweegredenen die me mateloos fascineerden. Pas als je je daarvoor openstelt, kan je echt en oprecht met ze communiceren, ontdekte ik gaandeweg. Welk werk ik ook deed, nu zie ik dat ik altijd op zoek ben geweest naar “What makes people tick?”. Als ik dat had ontdekt, had ik ook de leidraad te pakken voor de communicatie aanpak, het interview, het advies of de training. En nu? Nu weet ik dat 't de mens en zijn beweegreden zijn die me zo intrigeren. Is het dan niet logisch om je volledig te gaan richten op de  meest elementaire vorm van communicatie, de dialoog? Precies!

 

De afgelopen jaren heb ik verschillende opleidingen gevolgd in de Verbindende Communicatie. Deze methode staat ook wel bekend als Geweldloze Communicatie of Non Violent Communication, ontwikkeld door Marshal Rosenberg. Ik kies voor de term Verbindende Communicatie om dat dat precies zegt wat het doet: het brengt mensen bij elkaar.

Deze methode is veelomvattend. Kortweg is hij gebaseerd op het in kaart brengen van 's mens gevoelens en behoeften. Zo krijg je inzicht in wat er schuil gaat achter standpunten, ingenomen stellingen, onbegrepen gedrag, oordelen of verwijten. Vooral in situaties die ons triggeren, blijkt dat inzicht in de behoeften die achter de oordelen verstopt zitten, de oplossing in zich te dragen. Als je eenmaal weet wat werkelijk belangrijk is voor die ander en je je daarop richt, levert dat in alle gevallen meer conncetie, begrip en waardering op dan je aanvankelijk misschien voor mogelijk had gehouden. Dan komt er beweging in de zaak en poppen er nieuwe ideeën en vragen op. Zo kunnen voldoen aan ons verlangen naar begrip en connectie. 

Het interessante aan deze aanpak vind ik dat het op alle niveau's werkt. Zowel in gesprek met jezelf als op internationaal politiek terrein en alle terreinen die daartussen liggen, gezinnen, organsaties, relaties, buurten, belangenverenigingen en ga zo maar door...... Het is mede dit traject geweest dat mij inspireert om Een Goed Gesprek te starten. Mijn opleiding heb ik gevolgd bij de trainers Yoram MosenzonOriane Boyer en Jan Carel van Dorp.